XIV

 Paulina siedziała na plaży. Co miała zrobić? Iść do ojca i powiedzieć : „Cześć tatusiu, co u Ciebie?”. Kompletnie nie wiedziała co myśleć. Z jednej strony nienawidziła go za to, co zrobił matce. Jednocześnie jednak zawsze marzyła, że go pozna...

Nagle ktoś zasłonił jej oczy.

-Zgadnij kto to!- powiedział wesołym, beztroskim głosem. Paulina od razu go rozpoznała.

-Michał.- westchnęła.

Tak, to był Winiar. Odsłonił jej oczy.

-Skąd wiedziałeś, że tu jestem?

-Zawsze tutaj jesteś.- powiedział i pocałował ją w policzek. -Coś się stało?- dodał widząc jej minie łzy na policzkach.

Paula kiwnęła głową. Misiek usiadł obok niej, przez chwilę nie wiedział co powiedzieć.

-Hmm... nie twierdzę, że Ci pomogę, ale na pewno Ci ulży, jak komuś powiesz...- mówił przyciągając ją do siebie.

Paulina zaczęła mu o wszystkim opowiadać, o śniadaniu z matką, o ojcu, którym okazał się być Andrea. Łzy znowu zaczęły spływać jej po policzkach, nie mogła się powstrzymać.

-Hej, kochanie... szkoda twoich pięknych oczu.- powiedział do niej Winiarski wycierając jej policzek.

-Ale obiecaj mi...

-Co?

-Obiecaj mi, że nikomu o tym nie powiesz.

-Dla Ciebie wszystko.- mruknął i pocałował ją. -Chodź, wracajmy do hotelu. Zamówimy Ci naleśniki, obejrzymy jakiś film i od razu Ci się humor poprawi.- rzucił Winiar. Paulina się zaśmiała.

Poszli powoli w kierunku hotelu.

Daria siedziała w pokoju. Czekała na siostrę, musiała z nią wreszcie pogadać. W końcu się doczekała. Paula weszła do pokoju razem z Winiarskim. Michał widząc minę Darii, postanowił zostawić je same.

-Musimy z nim w końcu pogadać.- powiedziała stanowczo Daria.

Paula usiadła na łóżku.

-Wiem.- westchnęła.

-To co robimy?

-Może pójdziemy do niego po treningu?- zaproponowała Paulina. -Dzisiaj jest jeszcze jeden.

-Okej... Ale boję się tej rozmowy. Nie wiem, co powinnam mu powiedzieć...

-Ja też...

Dziewczyny poszły na salę. Siatkarze zaczynali popołudniowy trening. Na hali było już kilku chłopaków.: Winiarski, Bartman, Kurek, Możdżonek, Ignaczak i Zatorski. Siostry podeszły do nich.

-Hej wam.- powiedziała Daria.

-A co wy tutaj robicie? Nie możecie bez nas żyć?- żartował Igła.

Daria i Paula nie miały ochoty na takie żarty.

-Musimy pogadać z trenerem.- oznajmiła Paulina.

-To ja go zawołam!- krzyknął Zator i pobiegł w stronę szatni. Zaczął krzyczeć.

-Trenerze! Pana córki chcą z panem porozmawiać.

-Że co?!- Ignaczak aż zakrztusił się z wrażenia.

Paulina spiorunowała wzrokiem Winiarskiego.

-Kochanie, to nie ja!- tłumaczył Michał.

-A kto?!

-Ja...- przyznał się Kurek.

Daria spojrzała na niego. Była wściekła.

-Obiecałeś...- warknęła.

-Kochanie...- zaczął mówić, podchodząc do niej, żeby załagodzić zaistniałą sytuację.

-Nie dotykaj mnie!

-Ale... ja przepraszam... musiałam się komuś wygadać. To wszystko mnie przytłaczało.

-Ciebie przytłaczało?! Ciebie?! Tu chyba o mnie chodzi, do cholery!- krzyknęła i spoliczkowała go.

Daria odwróciła się na pięcie i szybkim krokiem wyszła z sali.

-Wielkie dzięki.- bąknęła Paula do Kurka i pobiegła za siostrą.

Daria szła korytarzem głośno szlochając, niebawem dogoniła ją Paulina.

-Nie płacz już...- próbowała ją pocieszyć.

Nagle dziewczyny usłyszały za sobą czyjś głos.

-Daria, Paulina, zaczekajcie!

Obie się odwróciły. Zobaczyły podążającego w ich kierunku Andreę. Mężczyzna stanął naprzeciwko nich. Każde bało się odezwać.

-Przepraszam...- powiedział Andrea swoim łamanym polskim. Po chwili objął dziewczyny. Po prostu mocno się do nich przytulił. Siostry się nie opierały. Łzy spływały po policzkach całej trójce.

-Dlaczego nas zostawiłeś?- zapytała Daria głośno łkając.

-Dziewczynki, bałem się. Przyjechałem do Polski na studia, poznałem waszą matkę. Potem nagle ta ciąża... A ja musiałem wracać do Włoch. Teraz jest mi tak głupio, że tak zrobiłem...

Powoli odsunął się od nich.

-Znajdziecie dla mnie trochę wolnego czasu?

-Tak.- westchnęła Paula.

-Może być jutro?- rzucił Andrea.

Obydwie kiwnęły głową.

-Dobrze, ja teraz wracam na trening.- oznajmił wycierając łzy. Odwrócił się i poszedł w stronę sali.

Dziewczyny spojrzały na siebie.

-Ten Kurek to kretyn. Obiecał, że nic nie powie.- mówiła Daria. -Teraz wszyscy się o tym dowiedzieli...

-Nie przejmuj się, chociaż nie rozumiem jak on mógł Ci to zrobić.

-Bo go to przerastało, słyszałaś?! Przerastało! Już nigdy się ode mnie niczego nie dowie!- skomentowała jedna z sióstr.

-Wracamy do pokoju?- zapytała Paulina.

-Zostanę na treningu.- oznajmiła dziewczyna.

-Jak chcesz. Ja porozmawiam z matką.- rzuciła Paula i odeszła.

Daria wróciła do sali, usiadła na trybunach. Zauważył ją Anastasi i jej pomachał, ta uśmiechnęła się do niego nieśmiało.

-Kochanie...- podbiegł do niej Kurek.

-Odsuń się ode mnie!- warknęła.

-Kochanie, nie chciałem, uwierz mi.

-Bartek, zawiodłeś mnie. Nie wiem czy to ma sens.

-Chcesz mnie zostawić?!

-To będzie najlepsze wyjście...

-Bartek!- krzyknął Andrea i dał mu znak, żeby wracał do treningu.

Daria siedziała sobie patrząc na ćwiczących chłopaków i myśląc nad jej związkiem z Kurkiem.

Wkrótce trening się skończył. Siatkarze zeszli do szatni, a Daria wciąż siedziała na trybunach. Nagle obok niej pojawił się Zbyszek.

-Co Ty jeszcze tutaj robisz?- zapytał patrząc na nią troskliwie.

-Zasiedziałam się.- jęknęła Daria.

-Wszystko w porządku?- zapytał siadając obok.

-Szczerze? Nie...

-Co się stało?

-Hmm. Nie słyszałeś jeszcze? Przecież wasz trener jest moim biologicznym ojcem. A ponadto zawiodłam się na Kurku.- powiedziała smutno.

-Eh... Przykro mi.

-Dzięki.

-Nie masz za co dziękować, przecież nic nie zrobiłem. Chociaż chciałbym... mogę jakoś pomóc?

-Nie, raczej nie.

-Szkoda. Chciałbym się przydać.

-Po prostu dziękuję za rozmowę.

-Dla mnie to przyjemność. Poza tym cieszę się, że jeszcze chcesz ze mną gadać.

-Nie winię Cię za to, co się wydarzyło.

-A pamiętasz naszą rozmowę nad morzem? Mieliśmy do niej wrócić...

-Nie wiem czy to ma sens, Zibi. Ty Aśki nie zostawisz, a Bartek też łatwo się nie podda. To wszystko jest zbyt skomplikowane...

-Dwa słowa, dziewięć liter.- szepnął Zbyszek, wpatrując się jej prosto w oczy.

-Słucham?

-Kocham Cię.

-Zbyszek... Komplikujesz...- nie skończyła. Przerwał jej Bartman, który zachłannie zaczął ją całować. Nie opierała mu się, wręcz odpowiadała na jego pocałunki.

-Chodźmy do mnie.- rzucił Zibi i złapał Darię za rękę. Podążali w kierunku jego pokoju. Daria zdawała sobie sprawę, że źle robi, ale nie mogła oprzeć się Zbyszkowi.

Gdy znaleźli się w jego pokoju, Bartman od razu zamknął drzwi na klucz. Po chwili znowu zachłannie wpił się w usta Darii. Ta oplotła go nogami w pasie. Poczuła, że on nie pozostaje jej dłużny. Pozbył się jej bluzki. Zaczął ją całować po karku, po dekolcie, po piersiach, co doprowadzało ją do szaleństwa. Chwilę później Daria przejęła inicjatywę i pchnęła Zbyszka na łóżko. Ten zadziornie się uśmiechnął. Daria siadła na niego okrakiem i zdjęła mu bluzkę. Błądziła rękoma po jego nagim torsie. Sama już została w samej bieliźnie. Nagle usłyszeli pukanie do drzwi.

-Zbyszek!- to był Kubiak.

Daria szybko zeszła ze Zbyszka. Ubierała się jak najszybciej. Bartman robił to samo.

-Zibi, co ty tam robisz?

-No już otwieram.

Daria zdążyła doprowadzić się do porządku i usiadła na krześle. ZB9 otworzył drzwi.

-No co ty... robisz...- urwał widząc dziewczynę.

-Rozmawiałem z Darią.- tłumaczył się.

-Aha, ok. Ale po co się zamknęliście?

-Po to, żeby taki Dzik nam nie przeszkadzał.

Daria się zaśmiała. Kubiak najwidoczniej uwierzył, bo już o nic nie wypytywał.

-Schodzicie na dół? Wszyscy tam są.

-Tak, tak, idziemy.- powiedziała Daria podnosząc się. Wyszła z pokoju, a Zbyszek poszedł za nią.

-Mało brakowało.- powiedział, gdy zostali już sami na korytarzu.

Dziewczyna nic nie mówiła.

-Żałujesz, że do tego doszło? -zapytał.

-Nie wiem... Ale zapomnijmy o tym.- odpowiedziała.

-Będzie trudno.- bąknął Zibi.

-Wiem, ale doskonale zdajesz sobie z tego sprawę, że to nie powinno się stać.

-Tak. Ale nie zapomnij... Dwa słowa, dziewięć liter.- powiedział.

-Dwa słowa, dziewięć liter...- wyszeptała Daria...   

___________________________________________________

________________

Podoba się? ;x