I

   Był piękny, spokojny lipcowy dzień. Słońce wzeszło już dawno, ogrzewało całe miasto. Dochodziła godzina dwunasta, a Daria jeszcze spała. Uwielbiała takie błogie poranki.

-Wstajemy!- Paulina wbiegła do ich wspólnego pokoju i cisnęła w nią poduszką. W odróżnieniu od Darii, obudziła się bardzo wcześnie, zdążyła już być nawet na spacerze.

Paulina i Daria były bliźniaczkami, podobnymi do siebie jak dwie krople wody. Wysokie, szczupłe blondynki. Tylko kolor oczu inny. Paulina miała niesamowicie błękitne oczy, a Daria cudowne zielone. Jednak charaktery ich okropnie różniły się. Jak ogień i woda, jak ziemia i powietrze.

Paulina była nieśmiałą, pogodną, wrażliwą, a czasami i zwariowaną dziewczyną. Każdą wolną chwilę spędzała na rysowaniu. Miała do tego ogromny talent, którego zazdrościła jej siostra. Jednak swoją przyszłość wiązała z architekturą. Chciała zostać projektantką budynków, mieszkań, wnętrz.

Natomiast Daria była odważna, zabawna, każdemu potrafiła poprawić humor. Zawsze otoczona gromadą znajomych i wielbicieli. Swoją pewnością siebie zarażała wszystkich dookoła. Nikt nie mógłby jej zastąpić. Jej obsesją był sport, a w przyszłości chciała zostać dziennikarką sportową.

-Co jest?..- wymamrotała zaspana Daria.

-Jak to co?! Dzisiaj do naszego hotelu przyjeżdżają siatkarze! Rozumiesz, nasi siatkarze!!- entuzjazmowała się Paulina.

Daria szybko poderwała się z łóżka.

-O cholera, o cholera!- krzyczała. - Zaspałam! - lamentowała.

-Uspokój się i oddychaj spokojnie. Oni będą tu za godzinę, masz jeszcze sporo czasu, żeby się ogarnąć. A na przyszłość będziesz miała przestrogę, że trzeba wstawać wcześniej.

Daria zaczęła biegać po całym pokoju jak szalona. Szykowała ubrania, kosmetyki, zastanawiała się w co się uczesze, czy lepiej związać włosy czy je rozpuścić...

-Gorzej niż ja. - skomentowała Paula widząc swoją siostrę.

-Spadaj!-odkrzyknęła Daria rozczesując swoje blond kosmyki.

-Mam nadzieję, że spotkam Michała Winiarskiego. - rozmarzona Paulina usiadła na kanapie.

-Jasne. Marzycielka z Ciebie, wiesz?

-Przecież będą w naszym hotelu. W końcu przecież się na nich natkniemy- mówiła pełna nadziei.

-Oni pewnie mają tylu ochroniarzy, że nigdy się do nich nie dostaniemy.- smutno westchnęła Daria.

-Mówię Ci, że ich spotkamy. Choćby za wszelką cenę!- krzyknęła jedna z sióstr.

Daria podeszła do niej i puknęła ją w czoło. Obydwie zaczęły się głośno śmiać.

Nagle do pokoju dziewczyn weszła ich marka Alicja. Była kierowniczą tego hotelu.

-Cześć mamo!- zaświergotała Paulina. -Jaki my dzisiaj mamy piękny dzień...

-Dobra, wiem do czego zmierzacie. Nie możecie mi przynieść wstydu. - matka ostudziła emocje córek.

-Znając życie, nie mamy prawa się zbliżać do siatkarzy.- bąknęła Daria.

-Tak będzie najlepiej, każdy na tym dobrze wyjdzie.-skomentowała Alicja.

Dziewczyny nie zamierzały się jednak poddać.

-Ale mamo!- jęknęła Paula.- A autografy, zdjęcia? Mam tyle pięknych planów.

-Autografy wam załatwię, ale nic poza tym nie obiecuję.- oznajmiła.

-Czemu jesteś taka okropna?! Chcesz żebyśmy popadły w depresję?!- jęczała Paulina.

-Nie przesadzajcie, to nie koniec świata.

-Dla nas tak...-bąknęła Daria

-Kogo ja urodziłam?!- powiedziała Alicja i wyszła z pokoju.

Siostry usiadły na łóżku bez żadnych nadziei.

-Ale wiesz co?! Mam pomysł, a mama nie musi o wszystkim wiedzieć.- odezwała się Paula.

-Co ty znowu wymyśliłaś?

-Może tak spacerek po rynnie i balkonach?- zaśmiała się Paulina, sama nie do końca wierząc w to, co zaproponowała.

-A czemu nie?- Daria się uśmiechnęła i zaczęła charakterystycznie poruszać brwiami.

-Tylko jest mały problem. Nie wiemy które pokoje dostaną siatkarze.-rzuciła Paulina.

-No niech to szlag!- bąknęła Daria. -Ale to będzie nasz plan B. Na początku po prostu spróbujemy do nich podejść i poprosić grzecznie o autografy i pamiątkowe zdjęcia.

-Czemu nie?Można spróbować.- powiedziała Paula, wzięła Darię za rękę i obydwie wybiegły z pokoju trzaskając drzwiami. Zeszły na dół. W recepcji czekał już tłum dziennikarzy. Czekali, aż w hotelu pojawią się siatkarze. Daria i Paulina przedostał się jak najbliżej wejścia. Nie musiały długo czekać... W drzwiach pojawili się długo wyczekiwani goście. Siostry chciały przepchnąć się przez ten cały tłum, ale niestety było zbyt wielu ochroniarzy. Na środek pomieszczenia wyszła matka dziewczyn i serdecznie przywitała przybyłych klientów hotelu.

Daria i Paulina były w siódmym niebie. Na żywo siatkarze byli jeszcze przystojniejsi. Wesoło gawędzili między sobą, uśmiechali się i chętnie odpowiadali na pytania reporterów. Ignaczak ze swoją kamerą kręcił nowe odcinki „Igłą Szyte”.

-Aaaa!- pisnęła Daria. -Widzisz to Paulina, widzisz?! Tam stoi Bartman!

Dziewczyny próbowały się przedostać przez tłumy ludzi. Daria pchnęła Paulinę tak, że tamta znalazła się na środku holu. Pociągnęła ze sobą Darię i obydwie leżały na środku. Wszyscy skierowali wzrok w ich stronę, a siatkarze wybuchli głośnym śmiechem. Igła zaczął je nagrywać, a matka spojrzała na nie wściekle.

-Cześć...- Daria robiła dobrą minę do złej gry.

Chłopaki podeszli do nich bliżej.

-Kolejne nawiedzone fanki.- zaśmiał się Krzysiu.

-Matka wie, że ćpiesz?- Piotrek od razu wyskoczył ze swoim słynnym tekstem.

-Tak, domyślam się.- wtrąciła zdenerwowana Alicja.

-To pani córka?!- zapytał zdziwiony Michał Winiarski.

-Obydwie, ale w tej chwili lepiej by było się nie przyznawać.- bąknęła kierowniczka.

-Ale przecież nic takiego się nie stało.- uśmiechnął się Kubiak.

-Autograf?- zapytał Bartman słodko się uśmiechając i pomógł wstać Darii i Paulinie.

-Chętnie...- zaczęła Daria, ale przerwała jej matka.

-Nie! Jakaś kara musi być!

-Mamooo!- jęknęła Paulina.

-Do pokoju, ale już! - wydarła się.

Dziewczyny z opuszczonymi głowami wróciły do siebie. Jednak zdawały sobie sprawę, że nie mogą poddać się bez walki i trudu.

-Dobra, czas na nasz plan B!- Daria zatarła ręce.

-Jestem za, ale co z numerami pokoi? - rzuciła Paulina.

-Musimy się dowiedzieć. Paulina, idziesz na zwiady. Doskonale wiesz, że w recepcji jest taki wielki zeszyt, w którym są te wszystkie informacje. - planowała Daria.

-Już lecę!- dziewczyna natychmiast wybiegła z pokoju. Po cichu zakradła się do recepcji. Akurat nikogo tam nie było. Paula od razu zaczęła przeglądać wielki notes i wkrótce znalazła wszystkie potrzebne wiadomości. W ekspresowym tempie wróciła do pokoju.

-Nareszcie!- krzyknęła Daria widząc swoją uśmiechniętą siostrę. - I co?

-Mają pokoje od numeru 17 do 24! - krzyknęła Paulina.

-A dokładniej?..

-Winiarski ma pokój z numerem 20.- wyszczerzyła się.

-A reszta?!

-Nie sprawdzałam dokładnie...

-Debilko, będziemy tak po rynnie z pokoju do pokoju łaziły? - krzyknęła Daria.

-Czemu nie? Ja tam chcę poznać wszystkich, myślę, że ty również.

-No w sumie racja.- stwierdziła Daria.

-Wieczorem zaczynamy akcję, teraz jest trochę za wcześnie. W dodatki nie wiadomo, czy chłopaki są teraz w pokojach.- podsumowała Paula.

-Oczywiście, nie mogę się doczekać...