VIII

Wszyscy podnieśli się ze swoich miejsc i ruszyli w stronę wyjścia. Mieli szczęście, bo akurat hotelowy szofer zajechał pod budynek.

-Jasiek, zabierz nas do szpitala!- krzyknęła Paulina do chłopaka siedzącego za kierownicą. Wsiadła do samochodu, za nią Winiarski, Piter, Igła i Kubiak. Reszta musiała zaczekać.

Zibi jechał już do szpitala w taksówce, którą zdążył wcześniej złapać.

Tymczasem w szpitalu Daria leżała na łóżku. Musiała tam spędzić kilka dni, chociaż wcale nie miała na to ochoty. Do tego towarzystwo matki, która siedziała przy niej i prawiła jej kazania. Ile wtedy by dała, żeby chociaż jej tutaj nie było.

-Mamo, proszę cię przestań.

-Co przestań?! Mówiłam, żebyście się z nimi nie spotykały! Jak zwykle mnie nie słuchacie, a potem są tylko problemy.- krzyczała Alicja.

Zbyszek chodził po korytarzu, szukając właściwej sali. W końcu znalazł, pokój numer 7. Delikatnie zapukał do drzwi i wszedł do środka. Zobaczył, że Daria kłóci się ze swoją matką.

-Dzień dobry.- przywitał się. -Daria, jak się czujesz?

-A co ty tutaj robisz?! W hotelu jesteś moim gościem, ale tutaj nie jesteś mile widziany! To przez twoją dziewczynę moja córka tu leży!- mówiła zdenerwowana Alicja.

-Niech pani się uspokoi... nerwy nie są tutaj potrzebne.- zaczął Bartman, ale Ala mu przerwała.

-Nie uspokajaj mnie, po prostu stąd wyjdź!

-Mamo! On chciał mnie tylko odwiedzić!- warknęła Daria.

-Gdyby nie on, nikt nie musiałby cię tu odwiedzać!

-Jeśli ci się to nie podoba to wyjdź! Nikt cię tutaj nie trzyma!- krzyknęła dziewczyna do matki.

-Nic takiego nie powiedziałam.- wyjaśnia Alicja.

-Ale tak myślisz... Możesz już wracać do hotelu, poradzę sobie.- mówiła Daria nieco spokojniej.

-No dobrze... Trzymaj się córeczko,- powiedziała i pocałowała ją w czoło. -A ty lepiej nie siedź tutaj za długo.- bąknęła do Zbyszka i wyszła.

-Nareszcie.- mruknęła Daria.

Bartman lekko się uśmiechnął.

-Jak się czujesz?- zapytał.

-Lepiej, boli mnie tylko głowa i czuję, że mam olbrzymiego guza.- odpowiedziała Daria.

-Znowu przeze mnie ucierpiałaś.- bąknął Zibi.

-Nie przez ciebie, sama stwarzam sobie takie problemy.- rzuciła.

-Jakie problemy? Nie bierz winy na siebie. Ona leży po stronie mojej i Aśki. Nie wiem co się stało z tą dziewczyną. Kiedyś była inna. Teraz wszystko się zmieniło, nie jestem nawet pewny swoich uczuć....

-Aha. Dobra, ale to wasza sprawa. Ja nie będę się wtrącać.

-Wiem, przepraszam za wszystko...

-Nie szkodzi, nie ty powinieneś mnie przepraszać.

Nagle do sali weszli pozostali siatkarze z Pauliną na czele.

-Cześć siostra, jak się czujesz?- przywitała się Paula.

-Może być.- odpowiedziała.

Wszyscy chcieli się dostać do Darii, zapytać jak się czuje. Najbardziej przepychał się Piter. Gdy tylko stanął obok łóżka, rzucił się na nią, przytulając ją mocno i zaczął krzyczeć: „Moja dziewczyna żyje!”.

-Daria potrzebuje spokoju. Wyjdźcie stąd!- zarządził Kurek.

W końcu zostali sami.

-Możemy porozmawiać?- zapytał.

-Jasne o co chodzi?

-Bo wiesz... jest taka jedna dziewczyna... Kocham ją i... nie wiem jak jej to powiedzieć.

Daria się uśmiechnęła. Cieszyła się, że Bartek nareszcie znalazł sobie kogoś innego.

-Mogę spróbować na tobie?- spytał.

Daria twierdząco kiwnęła głową.

Bartek spojrzał jej prosto w oczy.

-Kocham Cię.- powiedział poważnie.

-Świetnie! Teraz idź do niej i powiedz jej to w taki sam sposób.

-Właśnie to zrobiłem.- uśmiechnął się.

Darii jednak znikł uśmiech z twarzy,

-Zostaniesz moją dziewczyną?- zapytał po chwili.

Daria nie wiedziała co odpowiedzieć. Przypomniały jej się słowa Pauliny, która radziła, żeby dała Kurkowi szansę.

-Tak.- zgodziła się Daria.

Bartek pocałował ją w policzek.

-Zaraz wraca,.- powiedział. Wybiegł na korytarz. Zaczął skakać z radości.

-Daria jest moją dziewczyną!- podśpiewywał wesoło.

-Co?!- krzyknęli jednocześnie Zbyszek i Piotrek.

Kurek uśmiechnął się od ucha do ucha.

-No nic.- rzucił. -Po prostu jesteśmy z Darią razem.

Wszyscy zszokowani patrzyli na niego.

-To niemożliwe.- jęknął Pit. -Co on ma w sobie, że Daria go chciała?!

-To się nazywa miłość.- wyszczerzył się Kuraś.

Tylko Paulina wiedziała, że to wszystko nie jest prawda. Daria nie kochała Bartka, kochała Zbyszka. Postanowiła mu jednak dać szansę. Myślała, że będąc z nim zapomni o Bartmanie.

Zibi, po tym jak dowiedział się, że Daria i Bartek są razem wybiegł ze szpitala. Robił wszystko, by jego kumple nie zauważyli, że zależy mu na jednej z sióstr.

Hej.- rzuciła Paula wchodząc do pokoju siostry.

-Cześć.- uśmiechnęła się Daria. -Siadaj.- wskazała na miejsce na krześle.

-Musimy pogadać.- rzuciła.

-Okej. A gdzie chłopaki?- Daria robiła wszystko, aby odwlec tę poważną rozmowę.

-Musieli wracać na trening. Wieczorem wpadną.- wyjaśniła. -Dlaczego zgodziłaś się na chodzenie z Kurkiem?- Paula zapytała szczerze.

-Bo spodobał mi się.- Daria odwróciła głowę.

-Nie kłam. Robisz wszystko, aby zapomnieć o Zibim, prawda?

-Nie, kocham go! Nie czuję nic do żadnego Bartmana.- mówiła Daria.

-Rób jak chcesz, a ja i tak wiem jak jest. Mnie nie oszukasz, jestem twoją siostrą i przyjaciółką.

-Wiem, ale tym razem nie masz racji.- Daria uśmiechnęła się blado. -A jak tam pomiędzy tobą a Miśkiem?- zapytała.

-Nic się nie dzieje,- westchnęła Paula.

-Znacie się od niedawna. Daj mu trochę czasu.- Daria próbowała pocieszyć Paulinę.

-Masz rację.

-Nie martw się, podobasz się mu, więc prędzej czy później będziecie razem.

-A wiesz co zbliża się wielkimi krokami?- zaśmiała się Paulina.

Daria pokiwała przecząco głową.

-Nasze osiemnaste urodziny głuptasie!- zawołała.

-Racja! 9 lipca, to już za 5 dni!

-Musimy coś zorganizować. To będzie wielka impreza na plaży!- cieszyła się Paulina.

-Jeśli matka się zgodzi.- odparła pesymistycznie Daria.

-Będziemy miały już osiemnaście lat! Matka nie ma nic do gadania! A ty nie psuj moich planów, tylko pomóż mi wymyślić wszystko!- mówiła Paula.

-Lampiony, wszędzie lampiony.- zaśmiała się druga siostra. Paulinie spodobał się ten pomysł.

-Tak! Będzie świetnie... głośniki, muzyka, tańce. No i wielki tort!- mówiła Paula marzycielsko.

-Tak, tak. No i będziemy mieć na imprezie przystojnych siatkarzy.

-Jeden z nich w dodatku jest twoim chłopakiem.- zaśmiała się Paulina.

-No Winiarski też może będzie już twoim chłopakiem.

-Czy ja wiem...

-Oj zobaczysz, że tak będzie. A nasze koleżanki za szkoły będę zarywać pewnie do każdego z nich.

-Nie do każdego. Od Michała mimo wszystko, mają trzymać się z daleka. Od Kurka chyba też.- uśmiechnęła się.

„I od Bartmana” pomyślała Daria, ale natychmiast odpędziła tę myśl. Co ją obchodził Zibi... a jednak obchodził. Nawet bardziej niż Bartek...

-No dobra, to ja już nie będę ci przeszkadzać. Jak wrócisz do domu to wszystko ustalimy, a na razie sama spróbuję coś zorganizować. Ciao!- rzuciła Paula i wyszła. Pod drzwiami wpadła na Kurka, który trzymał bukiet czerwonych róż. Uśmiechnęła się do niego i poszła dalej. Bartek wszedł do sali.

-Hej!- przywitał się. -To dla ciebie kochanie.- powiedział wręczając Darii kwiaty.

-Oh dziękuję, nie musiałeś....

-Ale chciałem...

Pocałował ją w policzek, Daria się uśmiechnęła, choć tak naprawdę nie do końca się cieszyła.

-Nie dali ci odpocząć, co?

-No nie bardzo...

-To ja ci nie będę już przeszkadzał. Przyszedłem tylko dać ci ten prezent. Odpoczywaj.- powiedział i skierował się do wyjścia.

-Pa.- pożegnała się Daria. Nareszcie została zupełnie sama.

Wieczorem do Darii przyszedł Piotrek.

-Daria, dlaczego mi to robisz?!- krzyknął otwierając drzwi. Daria uśmiechnęła się do niego szeroko.

-Siadaj tutaj.- wskazała na miejsce na łóżku obok siebie.

Piter usiadł bez słowa.

-Wolisz Kurka?- zapytał.

-Piter, uwielbiam cię. Jesteś moim przyjacielem. Nic i nikt nigdy tego nie zmieni.- wyjaśniła mu dziewczyna.

-Wiesz, jesteś pierwszą dziewczyna, którą naprawdę polubiłem, oprócz mojej matki.- rzucił.

Daria zaśmiała się i objęła Nowakowskiego.

-A z okazji, że jesteś moim najlepszym przyjacielem to pragnę cię poinformować, że za 5 dni są nasze urodziny i chcę cię na nie zaprosić!- powiedziała Daria.

-Z przyjemnością na nie przyjdę.- wyszczerzył się Cichy Pit. -Lecę kupić ci prezent- rzucił.

Dziewczyna się uśmiechnęła.

-Do jutra!- powiedział Piotrek.

-Do zobaczenia.- odpowiedziała.

Daria spędziła w szpitalu jeszcze 2 dni. Codziennie odwiedzała ją Paula i siatkarze. Tylko Zbyszek nie przychodził. Od Pauliny dowiedziała się, że pogodzili się z Aśką i wciąż są szczęśliwi. Kurek przychodził do Darii w każdej wolnej chwili.