XVII

W restauracji wszyscy czekali już na Darię i Bartka. Gdy zobaczyli splecione ręce pary, rozległy się głośne brawa. Daria patrzyła na nich ze zdziwieniem, a Kurek był po prostu zachwycony. Tylko Zbyszek, Piotrek i Michał nie podzielali entuzjazmu pozostałych. Zibi ze względu na uczucia, jakimi darzył Darię. Piotrek zresztą też, nie mógł zrozumieć co ona widzi w Bartku. Kubiak natomiast doskonale wiedział co naprawdę czuje Daria i uważał, że to co robiła było nieodpowiednie.

Bartek zachęcony brawami przyciągnął zszokowaną dziewczynę do siebie i wpił się w jej usta. Wiwatom nie było końca. Daria czuła się zmieszana. Nie chciała by ich związek był związkiem na pokaz.

-Starczy.- powiedziała odciągając Kurasia od siebie.

-Strasznie na mnie działasz, wiesz?- mruknął jej na ucho.

-No widzę, że wszystko powróciło do normy.- rzuciła Paula podchodząc do pary razem z Winiarskim.

-Jest jeszcze lepiej niż było.- skomentował uradowany Bartek. Daria wciąż była zła na siostrę i jej ukochanego.

-To świetnie.- powiedział Winiar i objął Paulinę.

-Jesteś szczęściarą siostra.- zawołała Paula. -Widziałam te wszystkie kwiaty! Cudo!

-Tak.- bąknęła dziewczyna. -Po prostu świetne.

-Chodź, zjemy coś, bo za chwilę mam trening.- rzucił Bartek prowadząc Darię do stołu. Złożyli zamówienie, a po chwili Marcin przyniósł im zamówione potrawy.

-To co dziś zamierzamy robić, skarbie? - zapytał Kurek.

-Dzisiaj muszę spotkać się z ojcem. Musimy w końcu poważnie porozmawiać.- odparła Daria.

-Rozumiem... To może przyjdziesz do mnie wieczorem? Piotrka oddam komuś w dobre ręce.- zaproponował siatkarz.

-Ale Ty pomiatasz tym Piterem. Daj chłopakowi spokój, bo ja go naprawdę lubię.

-Ja też go lubię, ale chyba nie chcesz, żeby nam przeszkadzał.

-Tak, wiem, ale odpuść mu.

-Zrobię co tylko zechcesz kochanie.

Wtedy do stolika podbiegł Ignaczak z kamerą.

-No jak tam? Wiecie, że ja mam nagrane te wasze czułości.- zaśmiał się.

-Nie zamierzasz tego opublikować, prawda?- krzyknęła Daria.

-A jeśli tak, to co?

-To już nie żyjesz Krzysiu!- warknęła. Chłopakom było z tego powodu do śmiechu.

-Krzysiu, Ty chyba nie masz swojego życia prywatnego.- z pomocą Darii przyszedł Możdżonek.

-A co Cię to interesuje?- bąknął Igła.

-To po co interesujesz się życiem prywatnym Bartusia i Darii?

-Oni nie mają życia prywatnego!- pisnął Pit.

-Mielibyśmy, jakbyś wciąż nie siedział z nami w pokoju.- warknął Kurek. -Dlatego pragnę Cię poinformować, że wylatujesz z naszego pokoju.- dodał.

-Bartek, obiecałeś, że dasz mu spokój.- upominała go Daria.

-Ten idiota działa mi na nerwy!- jęknął Kuraś.

-Widocznie te proszki na uspokojenie Ci nie pomagają.- odgryzł się Piter.

-Jak ja Cię dorwę...!- Kurek wstał od stołu. Nowakowski schował się za Możdżonkiem.

-Chłopaki!- krzyknął Andrea, który właśnie wszedł na stołówkę. -Zachowujcie się!

-Jasne trenerze!- odkrzyknęli wszyscy. Anastasi uśmiechnął się do Darii. Odwzajemniła gest, a Andrea podszedł do ich stolika.

-Chłopaki, zbierać się.- rzucił. Siatkarze posłusznie wstali od stołu i pomaszerowali w kierunku szatni.

-Gdzie zgubiłaś siostrę?- zapytał mężczyzna.

-Nie mam pojęcia, od kilku di wciąż przesiaduje z Winiarskim.- rzuciła Daria.

-No tak... To jesteśmy dziś umówieni?- dopytywał się jej ojciec.

-Tak. O której Ci pasuje?

-Może być około 15.00. Tutaj w restauracji.- oznajmił Andrea.

-Okej, przekażę Paulinie.

-To świetnie. A teraz muszę już lecieć, bo przecież oni się beze mnie pozabijają.- wywrócił oczyma trener.

-Leć, leć.- poganiała go.

Gdy została sama, zamówiła szklankę soku pomarańczowego i wróciła do pokoju. Tam zastała swoją siostrę.

-Pamiętasz, że dziś mamy spotkać się z Andreą? Umówiłam się z nim na 15.00.- rzuciła do niej.

-Jasne.- odpowiedziała Paula.

Zapadła niezręczna cisza.

-Dalej jesteś na mnie zła?- zapytała Paulina.

-Nie.- bąknęła cicho jej siostra.

-Przecież widzę. Przepraszam, że zareagowałam tak ostro. Rozmawiałam o tym z Miśkiem. Trochę mu głupio, że tak postąpił. Ale zrozum go, chciał być szczery w stosunku do swojego przyjaciela.- tłumaczyła.

-Ale nie powinien wtrącać się w nieswoje sprawy.- syknęła Daria.

-Na szczęście dobrze się to skończyło.

-Dla kogo dobrze, dla tego dobrze.- skomentowała cicho dziewczyna.

-Zadam Ci pytanie, odpowiedz na nie szczerze.- powiedziała Paula. -Kochasz Zbyszka?

-Tak...

-To przestań!

-Oddychasz?- zapytała Daria.

-Tak.- odpowiedziała zdziwiona Paulina.

-To przestań...

I tak skończył się ten temat. Paula wiedziała, że Darii nie przejdzie z tą miłością od tak.

Powoli dochodziła godzina 15.00. Dziewczyny cały dzień nie wychodziły ze swojego pokoju. Szybko się przebrały i zeszły na dół. Przy jednym ze stolików czekał już na nie Andrea. Siostry usiadły obok niego.

-Napijecie się czegoś?- zapytał.

Przecząco pokręciły głowami.

-Jak poznałeś naszą matkę?- Paulina zapytał wprost.

Wtedy Andrea zaczął opowiadać. Była to bardzo długa historia. Mężczyzna mówił dlaczego zostawił ich matkę, dlaczego wyjechał z Polaki i dlaczego chciał poznać je dopiero teraz. Każdemu z nich spływały łzy po policzkach. Ciężko było coś takiego zrozumieć. Czasami siostry przerywał opowieść jakimś pytaniem, na które Andrea szczerze odpowiadał.

-Cieszę się, że mam takie piękne i mądre córki. Kocham Was dziewczynki.- tak zakończył swoje opowiadanie.

-My Ciebie też... tato.- po raz pierwszy wypowiedziały jakże ważne słowo.

Wtedy podeszła do nich Alicja.

-Wiecie już wszystko. - zapytała.

-Tak.

Ala i Andrea uśmiechnęli się do siebie. Widocznie wciąż do siebie coś czuli. Stara miłość nie rdzewieje...

-Chciałbym zabrać dziewczynki ze sobą.- oznajmił mężczyzna.

Alicji od razu zszedł uśmiech z twarzy.

-Jak to?!

-Chciałbym z nimi spędzić te wakacje. Paulina i Daria mogłyby jeździć z nami na zgrupowania. Zawsze znajdę dla nich trochę czasu, może przy okazji na coś się przydadzą.- mówił trener.

-No cóż, ja się zgadzam.- rzuciła Alicja. -A wy?- spojrzała na swoje córki.

Te promiennie się uśmiechnęły.

-Oczywiście!- krzyknęły. Wstały i wyściskały swoją matkę, później ojca.

-Będziemy Ci pomagać tato.- obiecały.

-Właśnie, będę miał dla was zajęcia. Podobno skończyłaś kurs fotografii.- zwrócił się do Paulina. Ta twierdząco kiwnęła głową. -Potrzebujemy fotografa w naszej drużynie. Mam nadzieję, że się

zgodzisz.

-Jasne!-krzyknęła Paula.

-Potrzebujemy w naszym zespole i dziennikarki.- kontynuował. -A słyszałem, że Daria chce wybrać ten kierunek studiów.- uśmiechnął się. -Twoim zadaniem byłoby prowadzenie strony o naszej drużynie, na którą dodawałabyś jakieś wywiady, informacje itp.- wyjaśnił Darii.

-Jestem na tak!- zawołała dziewczyna.

-Cieszę się. Wyjeżdżamy za 3 dni, a nasz pierwszy przystanek to Włochy.- poinformował Andrea.

Dziewczyny po prostu krzyczały z radości. Nie mogły już usiedzieć w miejscu.

-No lećcie się podzielić tą informacją z chłopakami.- zaśmiał się ich ojciec.

Szybko wstały od stołu i schodami pobiegły na górę.

Paulina od razu wpadła do pokoju Winiarskiego.

-Misiek!- pisnęła rzucając się na siatkarza leżącego na łóżku. Nie zwróciła nawet uwagi na to, że w pokoju jest także Możdżonek. Ten dziwnie się na nią popatrzył.

-Jedziemy z wami!- zawołała siadając na okrakiem na Michale.

-Gdzie?!- zapytał Winiar.

-Do Włoch, głuptasie! I wszędzie tam gdzie wy! Spędzimy razem całe wakacje!- wyjaśniła i zaczęła go całować.

-Chciałbym zauważyć, że ja też tu jestem.- bąknął Marcin.

Paulina szybko zeszła z Michała. Lekko się zarumieniła.

-To wspaniale!- ucieszył się Winiarski. Przyciągnął Paulę do siebie i namiętnie pocałował.

-Mam wyjść?!- wywrócił oczyma Możdżon.

-Nie musisz.- zaśmiała się Paulina odrywając Michała od siebie.

Daria poszła do pokoju Kurka i Pitera. Dochodziły stamtąd głośne krzyki. Dziewczyna otworzyła drzwi. Zobaczyła chłopaków ganiających się dookoła stolika stojącego na środku salonu.

-Co wy robicie?- zapytała ze śmiechem.

Siatkarze zamarli. Było im trochę wstyd.

-Bawimy się w ganianego.- wyjaśnił Cichy Pit.

Daria zaczęła się głośno śmiać.

-Mam dla was wiadomość.- rzuciła.

-Dobrą?- zapytał Bartek unosząc do góry jedną brew.

-Czy dobrą to się okaże.- uśmiechnęła się. -Spędzę z wami całe wakacje! Od dziś jestem dziennikarką w waszej drużynie.

-Żartujesz?!- krzyknął Piter.

-Nie!

-Taaaaaaaaaak!!!- wrzeszczał Nowakowski biegając ze szczęścia po całym pokoju.

Bartek nie do końca mógł uwierzyć w słowa dziewczyny. Patrzył na nią pytającym wzrokiem.

-Tak, jadę z wami.- wyjaśniła jeszcze raz. Kurek podszedł do niej, spojrzał się w jej oczy, wziął ją na ręce, zaniósł na łóżko i zaczął całować.

-Ej!- wydarł się Pit. -Nie przy ludziach Kurek, ty erotomanie jeden!

Dostał za to od niego poduszką.

-Zostaw ją!- wrzeszczał Cichy Pit.

-Ona jest moja!- pokazał mu języka Bartek.

-A podpisałeś ją sobie?!

-Tak!

-Gdzie?!

-Tam gdzie Ty nie masz prawa zobaczyć!

-Bartek!- krzyknęła Daria. Ten uśmiechnął się łobuzersko.

-Jezus Maria!- szepnął Piter.- Ja nie jestem gotowy na rolę wujka!

-To dobrze, bo jeszcze prędko nim nie zostaniesz.- stwierdziła Daria wyswobodzając się z uścisku Kurka.

Bartek wywrócił oczyma. Nigdy nie mógł sam na sam spędzić z Darią czasu. Musiał się nią dzielić. A chciałby, żeby w życiu było jak w siatkówce. Gdy ktoś krzyknie: „Moja!”, reszta się odsuwa.