XVIII

Dni do wyjazdu mijały bardzo szybko. Dziewczyny, ani się obejrzały, a już musiały pakować swoje walizki. To był ich pierwszy tak daleki wyjazd, na dodatek wyjazd z ich ojcem, pomijając całą drużynę przystojnych siatkarzy.

Samolot do Włoch mieli o 10.00. Przed wyjazdem siostry dokładnie sprawdzały czy o czymś nie zapomniały, czy czegoś nie zabrały. Poszły się też pożegnać ze swoją matką. Alicja mocno je wyściskała i nakazała im, aby odpowiednio się zachowywały. Bała się o nie, dla niej wciąż były małymi dziewczynkami.

O 9.15 cała ekipa była już na lotnisku. Wszyscy siedzieli czekając na samolot. Igła jak zwykle chodził ze swoją kamerą i nagrywał wszystko i wszystkich dookoła. Paulina spała oparta o ramię Winiarskiego. Daria siedziała obok ze słuchawkami na uszach. Cholernie bała się latać, tak samo jak Kurek, który od dłuższego czasu był zestresowany lotem. Chodził po całym lotnisku w tą i z powrotem. Piter jak zwykle się z niego „nabijał”.

-Jaki bohater!- skomentował widząc nerwowe poczynania Bartka.

-Odwal się.- bąknął Kuraś.

-Daria, co Ty widzisz w takim tchórzu?- żartował Pit. Daria tylko pokręciła głową. Nie miała ochoty na takie żarty. Kurek od razu zauważył, że coś z nią nie tak. Usiadł obok niej i zdjął jej słuchawki.

-Co jest kochanie?- zapytał.

-Nie lubię latać samolotami. Na dodatek źle się czuję i jestem zmęczona.- wyjaśniła dziewczyna.

-Ja też się boję latać skarbie, ale jakoś to przeżyjemy.- pocieszał ją.

W tym samym momencie poinformowano ich, że samolot jest już gotowy do startu. Szybko udali się do hali odpraw.

O 9.55 wszyscy siedzieli już na pokładzie wielkiej maszyny. Miejsca zostały im wyznaczone „z góry”. Daria znalazła się w fatalnej sytuacji. Obok niej, po prawej stronie siedział Kurek, a po lewej... Zbyszek. Oczywiście Kurek był z tego powodu okropnie wściekły, ale nie mógł nic zrobić. Przed nimi siedzieli Paulina, Winiar i Nowakowski.

Samolot wystartował. Daria pomimo zapiętych pasów, bała się, że coś się stanie. Kurek, widząc jej minę i oczy, które zamknęła ze strachu, złapał ją za rękę. Przy niej on sam nie odczuwał strachu, aż tak bardzo. W końcu maszyna wzniosła się na odpowiednią wysokość i Daria mogła już otworzyć oczy.

-Dziękuję.- powiedziała cicho do Bartka. On uśmiechnął się do swojej dziewczyny i sam odetchnął z ulgą. Najgorsze za nimi, pomijając ewentualne turbulencje i lądowanie. Daria, żeby się uspokoić wyciągnęła książkę i zaczęła ją czytać. Zbyszek założysz słuchawki i puścił muzykę tak głośno, że Daria siedząca obok doskonale ją słyszała. Nie mogła się skupić. Dobrze wiedziała, że robił to specjalnie. Lekko uderzyła go w ramię.

-Możesz przyciszyć?- zapytała.

Bartman zdjął na chwilę słuchawki.

-Mówiłaś coś?- rzucił złośliwie.

-Tak. Pytałam, czy mógłbyś przyciszyć tą muzykę?

-Jasne.- powiedział i założył słuchawki z powrotem. Muzyka jednak nadal była głośna. Dziewczyna ponownie uderzyła go w ramię, tym razem znacznie mocniej.

-Co znowu?- zapytał od niechcenia.

-Przycisz to do jasnej cholery!

Kurek także słuchający muzyki zauważył, że coś się dzieje.

-Co jest?- zapytał.

-Nic.- odparł Zibi ze spokojem.

-Nic?! Jak to kurwa nic?! Myślisz, że wszystko jest w porządku?! Ścisz tą muzykę!

-Słyszałeś? Darii to przeszkadza.

-Przecież przyciszyłem.- odparł.

-Ale nadal jest zbyt głośno!- mówiła zdenerwowana dziewczyna.

-Spokojnie, kochanie. Możemy zamienić się miejscami.- zaproponował Bartuś.

-Chętnie.- powiedziała i usiadła na miejscu Kurka. Teraz mogła spokojnie czytać dalej książkę.

Tymczasem Paula siedziała wesoło gawędząc z Piotrkiem.

-Paulina... jaki jest wasz ideał mężczyzny?

-Wasz?

-No wiesz... wasz, kobiet.

Paulina się uśmiechnęła.

-Hmmm, zabawny, szczery, przystojny, gadatliwy, ale nie za bardzo, na pewno nie chamski... Miły... Taki jak Ty, Piter.

-Tak?! Fajnie!- cieszył się Cichy Pit, ale nagle zrobił smutną minę.

-Co jest Piotrek?- zapytała dziewczyna.

-Skoro jestem idealny, to czemu żadna dziewczyna mnie nie chce?- zaczął lamentować.

-Piter, po prostu żadna dziewczyna nie jest Ciebie warta.

-Daria by była.

-Piotrek, zobaczysz jeszcze znajdziesz sobie wspaniałą kobietę.

-Obiecujesz?

-Jasne. Zobaczysz, że tak będzie.- uśmiechnęła się do niego. Pit przytulił się do niej.

-Pit, kochany, przecież Ty się boisz dziewczyn.- droczył się z nim Ignaczak, który siedział blisko niego.

-Spadaj!- warknął Nowakowski do Krzysia, który właśnie brał jakąś tabletkę na ból głowy. Piottek od razu się uśmiechnął.

-Matka wie, że ćpiesz?- zapytał z łobuzerskim uśmiechem.

-Matka to mój diler!- zaśmiał się Igła. Wszyscy wybuchli śmiechem.

-To nie fair.- bąknął Piter.

-Piotruś, nie denerwuj się.- powiedział do niego Kubiak. Winiarski, który wcześniej spał teraz rozpoczął rozmowę z Paulą.

-Wyspałeś się?- zapytała.

-Oczywiście miałem piękny sen.

-Co Ci się śniło?

-Ty mi się śniłaś. Że wyjechaliśmy gdzieś daleko i byliśmy sami, tylko we dwoje.

Paulina się uśmiechnęła. Misiek lustrował ją wzrokiem. Dziewczyna nigdy nie lubiła, gdy ktoś na nią patrzy. Zaraz się rumieniła.

-Kochanie?- zaczął Misiek.

-Tak?

-Jakie jest Twoje największe marzenie?

Paula nie wiedziała co odpowiedzieć. Jak dotąd chciała spotkać tylko swoich idoli, poznać miłość swojego życia i po prostu być szczęśliwa. Teraz to wszystko już się spełniło.

-Chcę mieć dwoje dzieci, chłopca i dziewczynkę.- powiedziała w końcu. -A Twoje?

-Być ich ojcem.

Uśmiechnął się do niej. Paulina wtuliła się w jego tors. Wiedziała, że to on jest jej miłością. Jedyną i niepowtarzalną. Tą, którą nie chce stracić. O której nigdy nie chciała zapomnieć.

-Wiesz jaka jest moja ulubiona litera?- zapytała.

-Jaka?- spojrzał na nią nieco zdziwiony.

-M.

-Dlaczego?

-Bo wszystko, co jest dla mnie ważne, co kocham zaczyna się właśnie na tą literę: morze, miłość, marzenia i Ty też...- wyjaśniła.

Michał był zaskoczony, lecz pozytywnie. Paulina była dla niego najważniejsza. Złożył na jej ustach delikatny pocałunek. Siedzieli dalej wtuleni w siebie i zakochani do granic możliwości.

Daria skończyła swoją książkę. Włożyła zakładkę przy ostatniej stronie lektury i schowała ją do torby. Spojrzała na Kurka. Zasnął. Chciała poprawić mu poduszkę, ale wtedy zauważyła Zbyszka, który się w nią wpatrywał. Odwróciła wzrok, była na niego wściekła. Co on sobie myślał? Będzie teraz jego największym wrogiem? Wbrew własnej woli znowu na niego spojrzała. Lustrował ją wzrokiem. Tak jakby nie mógł znieść tego, że Daria jest z Bartkiem, że należy do kogoś innego. Ich oczy spotkały się i przez te kilka krótkich sekund nie istniało dla niej nic innego, tylko piękne, zielone oczy. Mogłaby tak godzinami patrzeć na niego...

-Zibi!- rozległ się głośny krzyk. Zbyszek odwrócił się w jego stronę. Daria natychmiast oprzytomniała. „ Nie bądź głupia” pomyślała i założyła słuchawki. Kolejno przesłuchiwała piosenki, dokładnie analizując każdy tekst.

Obudził się Bartek.

-Co tam, kochanie?- zapytał ospałym głosem widząc, że Daria na niego patrzy.

-A nic, nic.- odpowiedział z uśmiechem. Bartek odwzajemnił uśmiech i położył głowę na ramieniu dziewczyny.

Zbyszek skończył właśnie rozmowę z Dzikiem. Spojrzał na parę. Zrobiło mu się przykro. Chciałby, żeby Daria naprawdę coś do niego czuła. Zależało mu na Aśce, ale zakochał się w Darii. Nie chciał tego... to było takie nieoczekiwane. Pamiętał moment, gdy zobaczył ją po raz pierwszy, gdy leżała na tej podłodze na środku hotelu, uśmiechnięta od ucha do ucha. Już wtedy wiedział, że to niezwykła dziewczyna. Tylko tyle, że nie była jego. Patrzył teraz na nią przytulającą się do Bartka. Odwrócił wzrok. Musiał zapomnieć...