II

   Dziewczyny pełne podekscytowania czekały do wieczora. Robiły dosłownie wszystko, aby czas im szybciej minął. Chodziły w tą i z powrotem, oglądały telewizję, słuchały muzyki. Wreszcie przyszła odpowiednia chwila na ich plan B. Wyszły na swój balkon, policzyły ile pokoi mają minąć i zaczęły się wspinać. Szły ostrożnie, uważając, żeby nie spaść. Paulina co chwila lamentowała, że się poślizgnie. Miała lęk wysokości, więc to wszystko tłumaczyło. W końcu dotarły do pierwszego pokoju numer 17. Weszły na balkon.

-Ufff...-Paulina odetchnęła z ulgą.

Po cichu weszły przez drzwi balkonowe do pomieszczenia. Zdawało się, że nikogo w nim nie było. Ale nagle z łazienki wyszedł Piotrek Nowakowski. Przez chwilę stał zdziwiony, w samym ręczniku, nie wiedząc co robić. Nieoczekiwanie wybiegł na korytarz.

-Bartuś, Bartuś, ratuj!- krzyczał.

-Co chcesz?

-No ratuj, no!

-Co ci odwala?

-Przyznaję się, zjadłem twoje Monte, ale ratuj! Odkupię Ci, obiecuję!

Kurek przyszedł do pokoju. Dziewczyny ciągle stały w tym samym miejscu, bojąc się nawet ruszyć. Kuraś stanął w drzwiach, a Piter schował się za nim.

-Eeee...Przestraszyłeś się dziewczyn?

-A jak mnie chciały zgwałcić?!- pisnął Pit.

Do pokoju wszedł Zibi.

-Co ty się tak drzesz idioto?

Wtedy zobaczył Darię i Paulinę.

„Boże, po co my to zrobiłyśmy?!” myślała Daria.

-O cześć! To wy tak w wejściu nas przywitałyście. - odparł Bartman.

-Ciebie przywitały, a mnie chciały zgwałcić...- szepnął Piotrek.

-Wcale nie!- dziewczyny zaczęły się bronić.

-I dziwić się, że Pit nie może znaleźć sobie panny.- wywrócił oczami Kurek.

Do pokoju wpadł też Igła.

-Co się tutaj dzieje droga młodzieży?! Ooo, nasze fanki!- uśmiechnął się.

-Jakie fanki...?- Piter znowu zaczął swój monolog.

-Piotrek!!!- krzyknęli wszyscy naraz. Piter udawał obrażonego.

-A jak w ogóle tutaj weszłyście?- zapytał Zbyszek.

-Nooo... Przez balkon.-bąknęła Paula.

-Nieźle.- rzucił Ignaczak.

Wtedy przyszli też Winiarski, Możdżonek, Żygadło i Kubiak.

-Co się dzieje?- zapytał Kubiak.

-Wszędzie słychać piski Pitera.- dodał Winiar.

Reszta zaczęła się śmiać. Dziewczyny może też by się śmiały, gdyby ta głupia sytuacja nie skupiała się na nich.

-Co robią tutaj te dwie dziewczyny?!- krzyknął Możdżonek.

-Piter, ty już sobie panny sprowadzasz? Przecież ty się boisz dziewczyn!-zaśmiał się Żygadło.

-Ja ich nie znam i się ich boję!- pisnął Piotrek wyglądając zza pleców Kurasia.

-Piter,-powiedziała w końcu Daria – Przecież dziewczyny nie gryzą.

-Dobrze gada, polać jej!- zaśmiał się Zibi.

-Jak to dziewczyny ie gryzą?! Przecież mają zęby!- tłumaczył Piotrek.

-Oj Piotruś!-rzuciła Daria i podeszła do Pita, ten nie wiedział co robić. Przytuliła się do środkowego, a dokładnie objęła go w pasie, bo dotąd dosięgała. Chłopaki patrzyli zszokowani na parę.

-Na prawdę nie gryziesz...Ale fajnie! - zawołał Pit.

-Widzisz!- Daria uroczo uśmiechnęła się do niego.

-Jej... Zostaniesz moją dziewczyną?- wypalił Piter uśmiechając się i charakterystycznie poruszając brwiami.

-A tak w ogóle to co tutaj robicie?- zapytał wreszcie Bartek.

-Eeee... chciałyśmy się przywitać.- wytłumaczyła Paulina i uśmiechnęła się.

-No to witam, Michał jestem.-powiedział Winiarski, podszedł i podał jej rękę.

-Piotrek, Bartek, Zbyszek, Michał, Krzysiek, Marcin, Łukasz.- wszyscy zaczęli się przekrzykiwać.

-Tak, tak, wiemy.- powiedziała w końcu Daria.

-A wy?- zapytał Igła.

-Paulina-przedstawiła się Paula.

-Daria-powiedziała druga siostra.

-Bliźniaczki!- krzyknął Kurek.

-Geniusz!- odkrzyknęła Daria.

Chłopaki zaczęli się śmiać.

-No to jak? Będziesz moją dziewczyną Paulina?- Piotrek zapytał ponownie przytulającej się do niego Darii.

-Nie.-bąknęła dziewczyna i puściła Pitera.

-Dlaczego?!- pisnął.

-Dlatego, że jestem Daria.

Siatkarze wybuchli niepohamowanym śmiechem.

-No to miło Was poznać.- odparł Zibi.

-Nawzajem.- dziewczyny odpowiedziały jednocześnie.

-Dobra Piter, idź się lepiej ubrać!- powiedział Możdżonek.

-Dobra, dobra. Paulina idziesz ze mną?- skierował się do łazienki.- To znaczy Daria.- poprawił się.

-Zostanę tutaj.

-Jak chcesz. - westchnął i zrobił smutną minę.

-Piter, zostaw dziewczynę w spokoju!- powiedział Bartman uśmiechając się do Darii.

Cichy Pit wreszcie poszedł do łazienki.

-Ale się zamieszanie zrobiło. Mogłyście się włamać do mojego pokoju, ja bym nawet nie pisnął.- zaśmiał się Winiarski.

-Ale my się nie włamałyśmy.- rzuciła Paula- Okno było otwarte.

-A my po prostu spacerowałyśmy po rynnie.-zaśmiała się Daria.

-Uprawiacie jeszcze jakieś inne sporty?- zapytał się Ignaczak.

-Gramy w siatkówkę. - odpowiedziała Daria.

-O fajnie! Będziecie grały z nami.- zawołał Kubiak.

-Chyba na pozycji libero.- zaśmiał się Kurek.

-O nie, ja się nie zgadzam.- bąknął Krzysiu.

-Spokojnie, nie pozbawimy się pracy.- odpowiedziała Paulina.

Wtedy z łazienki wyszedł już ubrany Pit.

-Co tak długo?- zapytał Winiar.

-Zaplątałem się w ręcznik-bąknął.- A że nie było ze mną Darii, to nie miał mi kto pomóc. Nikt mnie nie kocha.- stwierdził.

-Ja cię kocham!- krzyknął Kuraś.

Uradowany Piotrek podbiegł do niego i go przytulił. Podszedł do nich Zibi.

-Koniec tych czułości.-powiedział.

Piter oderwał się do Bartka.

-Co? Zazdrosny? Ciebie też kocham.- wyznał i objął Bartmana.

Wszyscy zaczęli się śmiać.

-Sorry Piotruś, ale ja wolę dziewczyny.- Zbyszek szybko wyswobodził się z objęć Nowakowskiego.

-Jezuu, co z tych debili wyrośnie?!- jęknął Ignaczak.

-Najmądrzejszy się odezwał!- bąknął Możdżonek.

-I najprzystojniejszy!- odparł Igła z uśmiechem.

-Taaa...- bąknął Kurek.- To ja mam pytanie do dziewczyn- zawołał.

-Jakie?- zdziwiła się Daria i obydwie spojrzały się na siebie z Pauliną.

-Który z nas jest najprzystojniejszy?- wyszczerzył się Kuraś.

Dziewczyny nie chciały odpowiedzieć, ale siatkarze nie dawali im spokoju.

-Dobra, Winiarski.- odezwała się wreszcie Paulina.

Zaczęły się okrzyki niezadowolenia. Tylko Winiar się uśmiechał.

-Ale lepiej ci było w krótkich włosach.-dodała Paula.

Wszyscy zaczęli się śmiać.

-Co wy macie do moich włosów?!

-Nożyczki.- odezwał się Piter.

Nikt nie mógł opanować śmiechu.

Winiarski zrobił smutną minę.

-Ale w tych też Ci dobrze.- Paulina próbowała załagodzić sprawę.

Michał się do niej uśmiechnął.

-No dobra, Paulina odpowiedziała, teraz twoja kolej.- powiedział Igła do Darii, kierując na nią swoją kamerę. Wszystko co się działo, filmował.

-Ale ja nie wiem...- próbowała się wykręcić.

-Mów!- zarządził Zibi.

-Piotrek.-odpowiedziała Daria.

Piter zaczął skakać z radości.

-I co? I co? Jestem przystojny!- krzyczał.

-Tylko ona tak twierdzi.- odezwał się Kubiak.

-Spadaj!- odkrzyknął Cichy Pit i pokazał mu języka.- Na Dzika żadna nie poleci.

-Może powiecie nam coś o sobie.- zaproponował Ziomek.

-Nie ma co tu dużo mówić, pewnie wy macie więcej do opowiedzenia.- powiedziała Paula.

-Eee tam, ja się chętnie dowiem czegoś o was, Paulina i Daria-powiedział Nowakowski, tyle, że znowu się pomylił. Mówiąc to najpierw spojrzał na Darię, a potem na Paulinę.

-Jezu, Piter!- jęknął Winiarski. Podszedł do niego i wziął jego głowę w ręce.

-Paulina.- powiedział przekręcając głowę Pitera najpierw na jedną siostrę .-Daria- i na drugą.

-Oj słaba pamięć.- tłumaczył się.

-Chyba skleroza.- bąknął Krzysiu.

-Możesz odróżnić po kolorze oczu.- powiedziała Daria do środkowego. - Ja mam oczy zielone, a Paula niebieskie.

-Żeby was odróżnić będę musiał na początku patrzeć się wam w oczy?! Bez sensu. Bąknął Piter.

Dostał za to po głowie od Zibiego.

-Za co?!- pisnął.

-Patrzenie tak pięknym dziewczyną w oczy to przyjemność.- wyjaśnił mu.

-Ja tam wolę oczy niebieskie.- odezwał się Winiarski.

-Paulina ma oczy niebieskie!- wrzasnął Pit.

-Wiem ciołku.- jęknął Winiar.

-Podobno oczy zielone to oczy kocie.- oznajmił wszystkim Kuraś.

-Daria to kocica?!- wydarł się Piotrek.

-Błagam cię Piotrek,nie wydurniaj się.- odezwał się Dziku.

-Nie wydurniam, tylko pytam.

-Ale twoje pytania są durne.- skomentował Bartek.

-Kuraś, ty przeciwko mnie?! A ja cię kochałem... Co ja biedny pocznę?! Nikt mnie nie rozumie...- lamentował Piter.

-No coś ty! Ja cię zawsze wspieram, zawsze jak nie zadajesz głupich pytań- tłumaczył Kurek.

-Czyli nigdy.- podsumował Bartman.

Nowakowski spojrzał na niego „spode łba”.

-Coś sugerujesz?!

-Ależ skąd.- zaprzeczył Zibi.

-Dobra, skończmy temat głupich pytań. Wasza mama wie, że lubicie spacerować po cudzych balkonach?- pytał Bartek.

-Eeee...nie. I nie powinna się o tym dowiedzieć.- powiedziała Daria.

-Zostanie to między nami, prawda?- Paula błagalnie spojrzała na wszystkich siatkarzy.

-Jasne!- uśmiechnął się Michał.- Pod warunkiem, że następnym razem wpadniecie do mnie.

-Postaramy się.- Paulina odwzajemniła uśmiech.

-Powinnyśmy się zbierać.- oznajmiła Daria.

-Już?!- jęknął zawiedziony Piotrek.

-Jak chcesz mnie jeszcze kiedyś w życiu zobaczyć to muszę robić wszystko, aby matka się nie dowiedziała o tym zdarzeniu. Jeśli jakimś cudem się dowie, to już po nas.- tłumaczyła środkowemu Daria.

-Jejku, nie!-pisnął Piter.

-Tym razem może wyjdziecie drzwiami.- zaśmiał się Ignaczak.

-Z przyjemnością, bo mam lęk wysokości. Nigdy więcej takich spacerów.- rzuciła Paulina.

Dziewczyny skierowały się do wyjścia.

-Musimy się jeszcze spotkać. Przyjdziecie jutro na salę, na trening o 11:00.?- zapytał Bartman.

-Jak nam tylko mama pozwoli...- zaczęła Daria.

-My już się tym zajmiemy.- rzucił Winiarski.

-Okej, do zobaczenia.-odkrzyknęły dziewczyny i ruszyły do swojego pokoju.

-Do jutra!- krzyczeli siatkarze.

________________________________________________

___________

To już drugi rozdział. Proszę o wszelkie opinie i komentarze. To zawsze motywuje do dalszego pisania. :)